Angielski dyplomata i germanista Donald A. Prater stworzył najlepszą i najdokładniejszą biografię Rilkego, jaką kiedykolwiek napisano i jaką, wedle słów krytyki, „można sobie w ogóle wyobrazić”. Podobną opinię wyraził w korespondencji z tłumaczem wydania polskiego wnuk poety Christoph Sieber-Rilke.

Po śmierci «niezrównanego poety i drogiego, wiernego przyjaciela» księżna Marie Taxis pragnęła utrwalić na papierze swe wspomnienia, «wspomnienia tak drogie memu sercu i być może również tym, którzy znali i darzyli uczuciem tego nieodżałowanego, przedwcześnie zmarłego człowieka».

«Aż do wczoraj utrzymywała się najczystsza pogoda, a przedwieczorna feeria odgrywała się w tchnącej spokojem przestrzeni. Dopiero dziś niebo się wzburzyło, a tuż po południu zerwał się deszcz; wszelako chłodny, skryty wiatr powstrzymał ulewę, skłębił całą czeredę chmur i pognał naprzeciw słońcu, chylącemu się już ku zachodowi…»

„Poranki tysiącleci, naród meandrów, rozbłysk i upadek niezliczonych gwiazd, gwiazdozbiorów wielkie trwanie, żar owych niebios oraz ich rozległość były tam, i były tam zawsze, nie zapomniane, lecz poddane głębokiej obojętności tego oblicza, tak długo, aż zdało się ono patrzeć, aż ukazało wszelkie znaki widzenia tych właśnie obrazów…”

„Pewnego pochmurnego popołudnia w pierwszych dniach kwietnia roku 1924 młody człowiek wspinał się kamienistą, wciąż jeszcze spowitą w zimowe szaty drogą, wiodącą z Sierre w dolinie Rodanu, w kantonie Valais, aż pod stare mury zamku Muzot…”

Włoski renesans to jedna z najwspanialszych epok kultury europejskiej. Zainteresowanie XIV i XV wiekiem, epoką niezwykle płodną pod względem artystycznym, nie słabnie wśród historyków sztuki i szerokiego kręgu odbiorców od roku 1860, kiedy to Jacob Burckhardt opublikował swą słynną książkę «Kultura Odrodzenia we Włoszech».

Ciemna widownia… cicha muzyka z kanału dla orkiestry… kurtyna powoli podnosi się — i oczom widzów ukazują się nieznane światy. Momenty liryczne i tragiczne przeplatają się ze sobą, porywają nas pełne wyrazu melodie; na koniec wyrażamy aplauz, klaszcząc na stojąco… Wieczór w operze może być źródłem wielu niezapomnianych przeżyć, zaś sama opera od czterystu lat jest częścią europejskiego życia kulturalnego.

«Moje najpiękniejsze i najdroższe wspomnienia wiążą się z takim właśnie gronem ojczysto-międzynarodowym, fragmentem globusa pośrodku Berlina. Był to niewielki akademicki klub tenisowy, w którym reprezentacja nas, Niemców, była tylko nieznacznie liczniejsza niż innych narodów. Dziwnym sposobem znalazło się tam zaskakująco niewielu Francuzów i Anglików, poza tym jednak spotkali się tam przedstawiciele całej kuli ziemskiej…»